ပံုျပင္ ေလးတပုဒ္ေျပာျပမယ္.....
နားေထာင္ မယ္မဟုတ္လား?...
......
......

......
တခါတုန္းက...ရြာတရြာမွာဖိုးတာလို႔ေခၚတဲ့ ,ဦးပုညေရသည္ျပဇာတ္ထဲကေျပာသလိုဖြားဖက္ေတာ္မွအႏိုင္ႏိုင္ဖုံုးထားရပါတယ္ဆိုသေလာက္မြဲ႐ွာတဲ့,ရြာခိုင္းဘက္ငမြဲတေယာက္႐ွိတယ္.........အဲ့ရြာမွာပဲ...တရြာလံုးကႏွစ္ခါျပန္မၾကည့္ပဲမေနႏိုင္ေလာက္ေအာင္ေခ်ာေမာလွပတဲ့..မိေႏွာင္းဆိုတဲ့အေခ်ာအလွအပ်ိဳမေလးတေယာက္လည္း႐ွိတယ္...မိေႏွာင္းက႐ုပ္႐ွင္ေတြထဲကလိုရြာသူေဌးသမီးေတာ့မဟုတ္ပါဘူးတဲ့.....သူလည္းသာမန္ဖက္ခုတ္.ပ်ိဳးႏႈတ္.တဲ့ေတာသူ မိန္းခေလးတစ္ေယာက္ပါပဲတဲ့..... ဒါေပမယ့္ ရြာကာလသားေတြပါးစပ္ဖ်ားမွာေတာ့ မိေႏွာင္းကေရပန္းစားတာေပါ့. တရက္ေတာ့သူႀကီးသားဖိုးစီက ေရခပ္လာတဲ့မိေႏွာင္းကို ျမန္မာကားေတြထဲကအတိုင္း ေစာ္ကားလိုက္ပါေလေရာ.....ဒီကိစၥ ကိုမိေႏွာင္းတေယာက္တည္းသိတယ္လို႔ထင္ထားေပမယ့္...မိေႏွာင္းမ်က္ႏွာဆိုအျမဲအလြတ္က်က္ေနတတ္တဲ့ဖိုးတာ........သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ဒါကိုသိသြားခဲ့ပံုရတယ္....တရက္...ဖိုးတာသူႀကီးသားကိုဖက္ခုတ္ဓားနဲ႔လိုက္ခုတ္ေသးတယ္......ခုတ္တာမွအေသလိုက္ခုတ္တာ....ကာလသားေတြဝိုင္းဆြဲတာေၾကာင့့္သူႀကီးသားဘာမွမျဖစ္လိုက္ဘူး....အေၾကာင္းရင္းကိုလည္းဖိုးတာကိုေမးမရဘူး......သိပ္မၾကာပါဘူးရြာသားေတြသိသြားတယ္......ဖိုးစီလည္းအိမ္အျပင္ေတာင္မထြက္ရဲျဖစ္သြားတယ္....မိေႏွာင္းလည္း႐ွက္လို႔အိမ္ျပင္မထြက္ေတာ့ဘူး........
ဒီအၿဖစ္အပ်က္ၿပီးလို႔တစ္လေက်ာ္အျကာမွာေတာ့ ...မိေႏွာင္းရြာကေပ်ာက္သြားေတာ့တယ္....ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈနည္းတဲ့ရြာေလးကသူမကိုျပန္မ႐ွာတတ္ပါဘူး.....ေနာက္ထပ္ႏွစ္ဆယ့္ငါးႏွစ္အၾကာမွာဘြဲ႔ရၿပီျဖစ္တဲ့သားနဲ႔အတူမိေႏွာင္းရြာကိုျပန္ေရာက္လာတယ္....... အဲ့ဒီ အခ်ိန္မွာမိေႏွာင္းမထင္မွတ္တာကိုစၾကားရေတာ့တာပဲ...ရြာသူရြာသားေတြမိေႏွာင္းျပန္လာၿပီေဟ့ဆိုၿပီးေအာ္ၾကဟစ္ၾကဝမ္းသာၾကမ်က္ရည္မဆည္ႏိုင္ျဖစ္ၾကေပါ့........အဲ့ဒီလူေတြၾကားထဲ အသက္အရမ္းႀကီးလို႔မ်က္လံုးေတာင္ေကာင္းေကာင္းမပြင့္ေတာ့တဲ့အေမအိုႀကီးတေယာက္ ေတာင္ေဝွးႀကီးေထာက္လို႔ေရာက္လာတယ္...'ငါသားဖိုးတာေရာတဲ့'........ ရြာသားေတြဝိုင္းေမးၾကတယ္.....နင့္လင္ဖိုးတာေရာတဲ့..... 'နင္ေပ်ာက္သြားတဲ့ညမွာဖိုးတာလည္းေပ်ာက္သြားတယ္....နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ခိုးေျပးတယ္လို႔ပဲတရြာလံုးကမွတ္ထင္ထားၾကတာ'...လို႔တေယာက္တေပါက္နဲ႔ေျပာၾကတယ္...... မိေႏွာင္းအရမ္းဝမ္းနည္းသြားတယ္..ဖိုးတာဟာရြာမွာမိေႏွာင္းရဲ႕အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းစာရင္းမွာေတာင္မပါခဲ့ဘူး.....
ဖိုးတာမိန္းခေလးတေယာက္ရဲ႕အ႐ွက္နဲ႔သိကၡာကိုကယ္တင္ခဲ့တယ္.....မိေႏွာင္းရြာကထြက္ေျပးတုန္းကဘယ္သု႔ကိုမွမေျပာျပခဲ့ဘူး....ဒါေပမယ့္ သူမထြက္ေျပးတဲ့ေန႔မွာပဲဖိုးတာလည္းစံုးစံုးျမဳတ္ေပ်ာက္သြားခဲ့တယ္..သူထြက္ေျပးမွာကိုဖိုးတာဘယ္လိုသိေနသလဲ?....သူနဲ႔ ပတ္သက္သမ်ွဖိုးတာအကုန္သိေနခဲ့တာလား?..သူသီလ႐ွင္ေက်ာင္းမွာဗိုက္တလံုးနဲ႔ဒုကၡပင္လယ္ေဝတုန္း ဆရာေလးတပါးက ' စုတ္တီးစုတ္ျပတ္လူတေယာက္ -ဒကာမေလးအတြက္ေပးခိုင္းလိုက္တာ'ဆိုၿပီးေပးသြားတဲ့ပိုက္ဆံဟာဖိုးတာဆိုတာေဗဒင္ေမးစရာလိုဦးမွာလား? မိေႏွာင္းဖိုးတာကိုလိုက္႐ွာတယ္..... ရြာသားေတြလည္းလိုက္႐ွာတယ္......အမယ္အိုႀကီးကငါ့သားေလးေတြ႔ၿပီးလားဆိုတိုင္းမိေႏွာင္းရင္ထဲမွာနာတယ္....... ဒါေပမယ့္.. .ဘယ္သူမွဖိုးတာကို႐ွာမေတြ႔ခဲ့ဘူး... ဖိုးတာေသသည္႐ွင္သည္ဘယ္သူမွမသိဘူး.........
ပံုျပင္ေလးကဒါပါပဲ.......
လူဆိုတဲ့သတၱဝါကထူးဆန္းတယ္...
လူတေယာက္ရဲ႕ဘဝကကိုယ္နဲ႔ဘာမွမဆိုင္ဘူး,ဘာမွမပတ္သတ္ဘူးထင္ရတဲ့လူတေယာက္နဲ႔နက္နက္႐ိႈင္း႐ိႈင္းသက္ဆိုင္ေနတတ္တယ္.....
တကယ္တမ္း................. ကိုယ္ေျပာျပခ်င္တာလည္းအဲ့ဒါေလးပါပဲ......
လူတေယာက္ရဲ႕ဘဝက ကိုယ္နဲ႔ဘာမွမဆိုင္ဘူးထင္ရတဲ့လူတေယာက္နဲ႔ နက္နက္႐ိႈင္း႐ိႈင္းသက္ဆိုင္ေနတတ္တယ္ဆိုတာ......... ..........