ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ေျပာျပမယ္....
..
..
..
..
တခါက..စိမ္းလန္းလွပတဲ့သစ္ပင္ႀကီးတစ္ပင္႐ွိသတဲ့.အဲ့အပင္ႀကီးမွာပဲသစ္ရြက္ကေလးေတြလည္းအမ်ားႀကီးပဲ႐ွိသတဲ့.'ေမရီ'နဲ႔'ဂြၽန္'ဆိုတဲ့သစ္ရြက္ေလးႏွစ္ရြက္ကေတာ့အရမ္းကိုခ်စ္ၾကတဲ့သစ္ရြက္ေလးႏွစ္ရြက္ေပါ့ကြယ္.သူတို႔ရဲ႕လက္တံေသးေသးေလးနဲ႔သစ္ခက္ပင္စည္ကိုအလယ္ထားၿပီးဟိုဘက္ဒီဘက္မခြဲတမ္းလက္ေတြခိုင္ခိုင္တြဲထားၾကပါသတဲ့.ေတာင္ေလတိုက္ခ်ိန္ဆို 'ဂြၽန္'ကေလနဲ႔အတူေမရီကိုအလစ္ဝင္ၿပီးနမ္းတတ္ပါေသးသတဲ့.ေမရီကစိတ္ေကာက္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ရေပမယ့္တကယ္တမ္းေတာ့အရမ္းကိုေက်နပ္ေနတာေပါ့.မေနႏိုင္ေတာ့တဲ့ဂြၽန္ကျပန္ၿပီးေတာင္းပန္ေတာ့ေမရီကမိန္းခ်လးပီပီခဏေတာ့မူေနေသးတာေပါ့.ၿပီးမွေျမာက္ေလတိုက္တာနဲ႔ေရာခ်ၿပီး'ဂြၽန္'ကိုအားရပါးရျပန္နမ္းပလိုက္ေရာတဲ့..သူတို႔ကအခ်စ္ဆံုးသစ္ရြက္ေလးႏွစ္ရြက္ေပါ့ကြယ္.သစ္ခက္ေပၚကို ငွက္ေမာင္ႏွံတစ္စံုလာနားၾကတယ္.ငွက္ကေလးေတြကိုၾကည့္ၿပီးေမရီအားက်တယ္...ဂြၽန္ကသူ႔လက္ေသးေသးေလးနဲ႔ဆုပ္ထားၿပီးႏွစ္သိမ့္တယ္..တို႔အခ်စ္ကျဖဴစင္ျမင့္ျမတ္ပါတယ္လို႔...ဒါေပမယ့္ ငွက္ကေလးေတြရဲ႕လြတ္လပ္မႈကိုေမရီအားက်ေနတာလည္းဂြၽန္သိတယ္..
ေဟာ......အခုဆိုငွက္သိုက္ေလးတခုနဲ႔ငွက္ဥေလးသံုးလံုးေတာင္ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ.....ေနာက္ဘဝဆိုတာ႐ွိရင္ငွက္ေမာင္ႏွံလုပ္ၾကမယ္ေနာ္လို႔ေမရီေျပာေတာ့ဂြၽန္ကတိတ္ဆိတ္စြာပဲကတိေပးခဲ့သည္.ဘုရားသခင္ ဆီအတူတူဆုေတာင္းခဲ့ၾကသည္..ဘာပဲဖစ္ျဖစ္သစ္ရြက္ေလးႏွစ္ရြက္ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါသည္...အခုေတာ့ ေမရီစိတ္ပူတတ္လာၿပီ...ကြၽန္မက အရင္ကလိုစိမ္းစိမ္းႏုႏုေလးမဟုတ္ေတာ့ဘူး၊တျဖည္းျဖည္းဝါဝါလာၿပီဆိုေတာ့ ႐ွင္ကြၽန္မကိုမခ်စ္ေတာ့ဘူးမဟုတ္လားလို႔ေမးေတာ့ ..ဂြၽန္မ်က္ရည္မက်မိေအာင္ထိမ္းရင္းေျဖရသည္..မဟုတ္ပါဘူး..အစိမ္းေရာင္ကပ်ိဳျမစ္တဲ့အခ်စ္ဆိုရင္အဝါေရာင္ကရင့္က်တ္ၿပီးေလးနက္တဲ့အခ်စ္လို႔ထင္တယ္....အဝါေရာင္ေလးနဲ႔မင္းဟာငါ့အျမင္ပိုလို႔ေတာင္က်က္သေရ႐ွိ႐ွိလွပါေသးတယ္ လို႔..ေမရီအရမ္းကိုေက်နပ္သြားတယ္ေလ..တခါတခါ ေမရီကအဲ့လိုပဲအေတြးေပါက္ရာထ ထေမးတတ္ေသးတယ္....တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ေဆာင္းဦးေပါက္ကိုေရာက္လာၿပီ...သစ္ရြက္ေလးေတြတျဖဳတ္ျဖဳတ္နဲ႔သစ္ပင္ႀကီးေပၚကေန..ေျမေပၚကိုခုန္ဆင္းေႂကြက်ရတဲ့အခ်ိန္ကိုေရာက္ခဲ့ၿပီ.....တခ်ိန္ကအရြက္ေတြေဝခဲ့တဲ့သစ္ပင္ႀကီးဟာခုဆို႐ိုးတံက်ဲက်ဲပဲက်န္ရစ္ေတာ့တယ္ေလ...
႐ိုးတံက်ဲက်ဲအပင္ႀကီးမွာဆိုခုထိ မေႂကြက်ေသးပဲက်န္ေနေသးတဲ့သစ္ရြက္ေလးႏွစ္ရြက္လည္း႐ွိေနပါသတဲ့..အဲ့ဒါ ကဂြၽန္နဲ႔ေမရီေပါ့..ဒါေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕လက္ေတြအရင္လိုမသန္မာေတာ့ပါဘူး..ညဘက္ေလေတြတိုက္ရင္တေယာက္ကိုတေယာက္အားေပးၾကၿပီးမနက္ျပန္ေတြ႔ေသးရင္ေတာ့ဝမ္းသာရတဲ့အခ်ိန္ေတြထိေရာက္လာခဲ့ၿပီ...႐ွင္ကြၽန္မကိုထားၿပီးအရင္ထြက္မသြားပါနဲ႔လို႔ 'ေမရီ'ေျပာရင္ ငါမင္းကိုဘယ္ေတာ့မွထားမသြားပါဘူးလို႔'သူ'ကျပန္ေျပာတယ္.ဒါေပမယ့္ သူကိုယ္တိုင္လည္းအရင္ထြက္သြားျဖစ္မလားေတြးေၾကာက္ေနရသူပါ.မၾကာခင္မွာပဲ...ေလေတြတဗ်င္းဗ်င္းတိုက္ခတ္လာျပန္တယ္...'ဂြၽန္ေရ...ဂြၽန္...ကြၽန္မလက္ကိုကိုင္ထားပါဦး.ကြၽန္မေၾကာက္တယ္'.....ဆိုေတာ့...'ငါ႐ွိတယ္....မင္းလက္ကိုငါမလႊတ္ဘူး...'....လို႔ဂြၽန္ျပန္ေအာ္တယ္.....
သစ္ကိုင္းေလးကတဖ်တ္ဖ်တ္ခါလူးလြန္႔ေနတယ္....
ခုခ်ိန္မွာေတာ့ရြက္ညႇာကမခိုင္ေတာ့.'ကြၽန္မမေနရေတာ့ဘူး...လက္ေတြကျပဳတ္ခ်င္လြန္းလို႔အံေသေနၿပီ.ေနာင္ဘဝဆိုတာ႐ွိရင္ကြၽန္မတို႔ငွက္ေမာင္ႏွံလုပ္ၾကရေအာင္ေနာ္'လို႔သူမ.ေျပာတယ္... ေလတခ်က္အေဝ့မွာအဲ့ဒီေလနဲ႔အတူ သူမရဲ႕သစ္ကိုင္းေလးကိုေရာ သူမခ်စ္တဲ့သူ႔ကိုေရာ.........သူမစြန္႔ခြာသြားေတာ့တယ္.... 'ေမရီ.. ..... ..'
..
...ဂြၽန္မ်က္ရည္မ်ားနဲ႔အတူအာေခါင္ျခစ္သံကုန္ေအာ္ေခၚလိုက္မိတယ္...သူမ.မၾကားႏိုင္ေတာ့....
ဘယ္ေတာ့မွမခြဲဘူးဆိုတဲ့သူမ..ပထမဆံုးအႀကိမ္နဲ႔ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ေလနဲ႔အတူႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာသြားခဲ့ၿပီေလ...
သူေရာ.........
ေလ႐ူးတခ်က္အေဝွ႔မွာေတာ့သူလည္းပဲလက္ကိုလႊတ္လို႔သစ္ကိုင္းေလးကိုစြန္႔႔ခြာခုန္ဆင္းလိုက္ေတာ့တယ္.....အျမင္ဟာေမွာင္အတိ....ၿငိမ္သက္...... အရာရာဟာသဘာဝေလာကႀကီးရဲ႕ေစစားရာအတိုင္း........