အဲဒီေန႕ ကုိကၽြန္ေတာ္မွတ္မိတယ္ ....

အေရွ႕ျမိဳ႕ရိုးမွာမိုးေတြရြာတယ္ ...  ....

ခပ္တိုးတိုုး စကားတစ္ခြန္းစေျပာျဖစ္တယ္ .... ေသခ်ာျပီးသားစကားလံုးေတြေပါ့ ....

“မင္းကုိ ခ်စ္တယ္ ...

အရမ္းခ်စ္တယ္.... တကယ္ပါ ... တို႕ တူတူေနရေအာင္ ....”

ကၽြန္ေတာ့္စကားကုိသူမ မၾကားေယာင္ျပဳတယ္ ...

 

တကယ္လည္း ၾကားခ်င္မွၾကားမယ္ .....

တကယ္ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးခ်စ္ရတဲ့သူနဲ႕ဆိုရင္ ေလာကၾကီးကုိေတာင္ငံု႕ၾကည့္ရဲပါရဲ့

ဒါေပမယ့္ခ်စ္ရနံ႕ ကုိတစ္ခါမွေတာ့  နားမေထာင္ၾကည့္ဖူးဘူး ....

အရာရာ ... ပကတိသန္႕စင္ၾကည္လင္တယ္....

အဲဒီအခ်ိန္.......

ၾကယ္ေတြေၾကြက်တယ္....

တစ္လံဳး ...

ႏွစ္လံဳး ...

သံဳးလံုး ..... ျပီးေတာ့အမ်ားၾကီး .. တကယ္ကုိအမ်ားၾကီး

 

တစ္ဖြဲဖြဲေၾကြဆင္းလာျပီးလင္းလက္ေနၾကတယ္ေလ...

ကၽြန္ေတာ္တို႕ၾကယ္အေၾကြေတြလိုက္ေကာက္ၾကတယ္ .....

ၾကယ္ေၾကြသီအိုရီကုိနယူတန္ေတြ႕မသြားခဲ့ပါဘူး .......

ခဏေလးေတာ့လက္ရွိရဲ့အျပင္ဘက္ကုိထြက္ခဲ့တယ္ .....

“ေကာငး္ကင္ၾကီးက မဲလိုက္ျပာလိုက္ လိေမၼာ္ေရာင္ျဖစ္သြားနဲ႔

အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာငး္လဲတတ္တယ္ေနာ္ ..........”

ပ်ားရည္ထက္ခ်ိဳတဲ့စကားမ်ိဳးသူမေျပာတတ္တယ္ ....

ကၽြန္ေတာ္ သူမလက္ကုိဆြဲျပီး အေရာင္ေတြရဲ့ အျပင္ဘက္

ထြက္ခဲ့လိုက္တယ္ ....

ကၽြန္ေတာ္တို႕ၾကားထဲဘာအေရာင္မွမရွိေတာ့ဘူး .....

တကယ္ၾကည္ၾကည္စင္စင္ေလး ..... ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာ

အေရာင္ေတြမရွိတဲ့ဘ၀ ............ ထာ၀ရ ရခ်င္လိုက္တာ .........

လူေတြကဘာလို႕ အေရာင္ေတြ နဲ႕ေနခ်င္ရတာလဲ?

ဆိုက္ပတြန္ျဂိဳဟ္ ေပၚက စီးမီး ရက္စ္ဲစီ ပန္းေလးခူးေပးလိုက္တယ္

ထပ္ေျပာဖို႕မလိုေတာ့ဘူးေပါ့ .....

ကမၻာေျမမွာမိုးေတြရြာေနျပီလား ?.......

အလင္းတံခါးေတြကုိျဖတ္ခဲ့တယ္ ..... ေမွာ္ဆရာရဲ့ ပဥၥလက္ျပကြက္ေတြထဲကအတိုင္း

ပဲ ..... ဘယ္ညာယိမ္းႏြဲ႕ ေနတဲ့ ဖဲသားပြင့္ေတြနဲ႔ ေတာလယ္ကေပါ့ ....

ကၽြန္ေတာ္ဆြဲျပတဲ့ ပန္းခ်ီကားထဲသူမက လွဲေလွ်ာင္း ဖို႕ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္ ....

အျမဲ ရွိတတ္တဲ့ ရွန္ဂါရီလာ နတ္သမီးေလးလိုမ်ိဳးေပါ့...

ကမၻာေျမမွာ ဒီလိုအလွတရားမ်ိဳးထပ္မေတြ႕ ႏုိင္ဘူး ..........လို႕ယံုတယ္....

တိုးညွင္းတဲ့ဂီတသံသဲ့သဲ့ၾကားတယ္ .....

ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က သဘာ၀ေလာကၾကီးပဲျဖစ္တယ္ ….

သႏၱိ ရသမ်ား ထဲမွာကၽြန္ေတာ္ ရွိေနမယ္ ။။။..

ရုတ္ခနဲ၀င္ေဆာင့္လိုက္တဲ့ အသိတရားနဲ႔အတူ

အရာရာေ၀၀ါးလြင့္ျပယ္သြားတယ္ ...... အသိတရားကုိမလိုခ်င္ဘူး..

မေန႕က .... လား ...... ဒီေန႕လား ........ ဒါမွ မဟုတ္ မနက္ျဖန္ထဲမွာလား.....

အသိတရားက အရာရာကုိဖ်က္ဆီးတတ္တဲ့နတ္ဆိုးပဲ ....

မွားသြားျပီ  ..... တကယ္ပဲ.... ျပာလဲ့လဲ့ အလင္းကုိျမင္ေနရတယ္ .....

ရုတ္တရက္အလင္းကအားျပင္းလာသလိုလို .....

သတိ ရေတာ့ အားလံဳးအျဖဴေရာင္ .....

အျဖဴေရာင္() မ်ိဳးရွိတယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္အမ်ိဳးအစားထဲပါမလဲ ?
အဲဒီ  ပိုးသတ္ေဆး ေတြကုိကၽြန္ေတာ္မုန္းတယ္ .....

ကၽြန္ေတာ့္နာရီေတြကလည္း ညေန ၄ နာရီ ထက္ပိုမေရြ႕တတ္ဘူး .....

လက္ေတြ႕ ေလာကကုိမုနး္တယ္ ....

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ခပ္ဆင္ဆင္တူတဲ့သူတစ္ေယာက္ ငိုေနတယ္ ....

ၾကည္လင္တဲ့မ်က္ရည္ .......

ျမင္ဖူးတယ္ ..... ရင္းရင္းႏွီးႏွီးသိေနတယ္ ......ရင္ထဲကစူးျပီးေအာင့္လာတယ္..

အသံတစ္ခ်ိဳ႕နားစည္ထဲ ၀င္ရိုက္တယ္ ...တိုးတိုးေလးမွ တကယ့္တိုးတိုးေလး ....

“ပိုက္ေတြမျဖဳတ္လိုက္နဲ႕ေနာ္ .....

အေကာင္းၾကီးမဟုတ္ေသးဘူး .......

အေရးေပၚအေျခအေနမွာဆိုေတာ့ ျဖစ္ျပီဆိုတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း ေခၚဖို႕လိုအပ္မယ္

.........ခဏေလး .....”

ေနဦး....... သူမေစာင့္ေနလိမ့္မယ္ ........

ကၽြန္ေတာ္တို႕ အနာဂတ္အတြက္ ..... ျပီးေတာ့ မျမင္ရေသးတဲ့ အနာဂတ္ခရီး

သူမမွာ လက္ဆြဲအိတ္တစ္လံဳးထက္ပုိပါမွာမဟုတ္ဘူး .........

သူမ အားငယ္ေနမွာ ..... စိတ္ပူတယ္....

 

နီတ်ာတ်ာငွက္ကေလးေတြ ရယ္ လမ္းျပေပးပါဦး ....

စမ္းေခ်ာင္းငယ္ငယ္ေလးထဲ ကၽြန္ေတာ္ဆင္းၾကည့္တယ္ ...

ၾကည္လင္တဲ့ ေရ ငယ္ထဲ ငါးေလးေတြကူးေနတယ္ .......

ေနေရာင္ျခည္ကုိျပန္ၾကည့္ေတာ့ႏူးႏူးညံ႕ညံ႕ျပံဳးလို႕.........

အၾကင္နာေတြနဲ႔ ကမၻာၾကီးကႏူးႏူးညံ့ညံ့လွေနျပန္တယ္

သူမကုိရွာမေတြ႕ေသးဘူး .....

 

ဒီျဖစ္ရပ္က ဒီလိုပဲလည္ေနေတာ့မွာလား ......

ကုန္တင္ကားၾကီး ......သတိရျပီ ........

ဟုတ္တယ္ ...လမ္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကားပ်က္တယ္ ....

ကားၾကံဳတားစီးဖို႕ထြက္လာခဲ့တယ္ .... သူမ ..

နဲ႔ .... ကုိယ့္အနာဂတ္ အိမ္မက္ ......

ဘ၀တစ္ခု...... ကုန္တင္ကားၾကီး

 .... လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ........ကံၾကမၼာရဲ့ ရန္ျငိဳး ........ျပီးေတာ့ ။။

့ .....သူမ ...

သူမကို အားရွိသမွ်နဲ႕ အေ၀းကုိတြန္းျပစ္ခဲ့တယ္ ....

ျပီးေတာ့ .............. ျပီးေတာ့ ..............ျပီးေတာ့ ..............

 

 

 

 

မွိတ္ထားတဲ့မ်က္၀န္းအိမ္မွ မ်က္ရည္တစ္ေပါက္က်ဆင္းလာျပီးေနာက္ပုိင္းတြင္

အက္ဆီးဒင့္ လူနာ ... အမွန္တကယ္ေသဆံဳးျပီျဖစ္ေၾကာင္းဆရာ၀န္ၾကီးမွ အတည္ျပဳေပးခဲ့သည္။

အဲဒီေန႕ ........

အဲဒီေန႕ ကုိကၽြန္ေတာ္မွတ္မိတယ္ ....

အေရွ႕ျမိဳ႕ရိုးမွာမိုးေတြရြာတယ္ ... ဒါေပမယ့္ ....  .......